خراب کردن اسکناس

اسکناس به عنوان پول از سرمایه‌های ملی هر کشور است که برای چاپ آن زحمت و هزینه بسیاری صرف شده است. همه ما در استفاده و نگهداری درست اسکناس باید بکوشیم. از تا کردن، مچاله کردن، کثیف کردن، نوشتن بر روی اسکناس و هر کاری که باعث خرابی و فرسودگی اسکناس می‌شود باید بپرهیزیم. اما یکی از روشهای خراب کردن اسکناس در کشور ما، مهر زدن بر روی آن در عیدهای مختلف از جمله عید غدیر است که کاری عادی و خوب تلقی می‌شود! چون در این عید، سیدهای عزیز به دادن عیدی از جمله اسکناس نو می‌پردازند بنا بر یک عادت ناپسند بر روی اسکناس مُهر می‌زنند و در آن عید را تبریک می‌گویند یا پیام‌های مذهبی را منتقل می‌کنند.

در حالی که به هیچ وجه نباید بر روی اسکناس مهر زد یا چیزی نوشت آن هم اسکناس‌های تازه‌ای که اصلاً استفاده نشده‌اند و با این کار مخدوش می‌شوند. هر چند این اعیاد مبارک و مورد احترام هستند و نوشته‌های این مهرها هم باارزشند اما هر چیزی جایی دارد. اسکناس جای مهر زدن و تبریک گفتن و ابراز وجود نیست. اسکناس سرمایه‌ای ملی است و مهر زدن بر روی آن جنبه تضییع بیت‌المال و پایمال کردن حق‌الناس دارد و از نظر قانونی و شرعی درست نیست. به امید آنکه سیدهای بزرگوار و دیگر افراد که عادت زیبای عیدی دادن اسکناس نو را دارند از مهر زدن بر روی آن بپرهیزند.

اشتغال زنان و پیامدهای آن

امروزه در کشور ما بسیاری از بانوان شاغل هستند در حالی که مردان بسیاری بیکارند و ایران نرخ بیکاری بالایی دارد. اشتغال دختران جدا از اینکه فرصت‌های شغلی را از مردان می‌گیرد مفاسد بسیاری را به دنبال دارد. زن به عنوان موجودی لطیف و پراحساس در محیط‌های کاری سخت قرار می‌گیرد و روحیه‌اش آسیب می‌بیند. در محیط کار مجبور است با مردان سر و کار داشته باشد و این موضوع مشکل‌زاست. زن به جای اینکه بهترین شغلش یعنی خانه‌داری و تربیت فرزندان را برعهده بگیرد به کسب معاش می‌پردازد در حالی که این، وظیفه مرد است. اشتغال بی‌رویه زنان در کارهای مختلف و دور شدنشان از نقش خانه‌داری و مادری، جامعه را به سوی انحطاط سوق می‌دهد و بنیان خانواده را از بین می‌برد. کودکان تنها زمانی به خوبی تربیت خواهند شد که در خانه و در پناه مادرشان باشند.

البته زنان سرپرست خانواده نیز هستند که دولت باید برای آنان امکانات خاصی را تهیه ببیند. مشاغلی مانند مامایی و پرستاری نیز وجود دارند که زنان باید در آن ایفای نقش کنند. و حتی شغل‌های دیگر نیز باید زنان حضور داشته باشند اما به طور محدود. مطمئناً نمی‌توان نیمی از جامعه را از فعالیت اجتماعی  کنار گذاشت. اما اشتغال زنان تا جای ممکن، باید محدود و پاره‌وقت باشد. متأسفانه هم اکنون در کشور ما بسیاری از مشاغل (به ویژه اداری) به زنان سپرده می‌شود و با این کار جامعه خراب می‌شود. وضعیت کنونی غرب، آینه آینده محتومی است که ما در آن گام برداشته‌ایم. در غرب دیگر زنان آن روحیه مادرانه و ایثارگرانه را کمتر دارند و کمتر به دنبال تشکیل خانواده و تربیت فرزند هستند و به راحتی از وظایف طبیعی خویش شانه خالی می‌کنند. ازدواج، خانه‌داری، تربیت و نگهداری فرزندان در غرب به قدری کمرنگ شده است که جامعه را به لبه پرتگاه برده است.

 

میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری

اخیراً طرحی در مجلس شورای اسلامی برای تبدیل سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری به وزارت مطرح شده است. این امر به خاطر این است که این سازمان که معاونت رئیس جمهوری محسوب می‌شود مستقیماً به مجلس پاسخگو نیست و هر گونه سوال و انتقادی در این حیطه را باید مجلس از شخص رئیس جمهور جویا باشد. این امر اشکالات بسیاری دارد و به جای اینکه مسئول سازمان پاسخگو باشد بر مشکلات رئیس جمهور افزوده می‌شود. اصولاً بهتر است از معاونتهای رئیس جمهوری کاسته شود و چنین سازمان‌هایی زیر پوشش وزارتخانه‌ها قرار گیرند تا تحت نظارت مجلس باشند. اما به نظرم تبدیل این سازمان به وزارتخانه کار درستی نیست و بر حجیم شده دولت می‌افزاید.

بلکه بهتر است این سازمان که سه وظیفه اصلی دارد به سه بخش جداگانه ۱. میراث فرهنگی ۲. صنایع دستی ۳. گردشگری تقسیم شود و همه این بخشها جزو وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی باشند. البته قبلاً هم وظایف این سازمان زیر نظر وزارت فرهنگ بود اما اهمیت فراوان این حوزه‌ها و وجود مشکلاتی، منجر به تشکیل سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری شد. ولی مشخص است که سه حیطه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری جزئی از فرهنگ کشور محسوب می‌شود و بهتر است اینها زیر نظر وزارت فرهنگ باشند. باید مشکلات پیشین رفع شود نه اینکه بیهوده سازمان، وزارت یا معاونت جدیدی تشکیل شود. و اهمیت این حوزه‌های فرهنگی دلیل بر ایجاد سازمان یا وزارت جدید نمی‌شود و صدالبته در این زمینه باید از هر گونه شتابزدگی به دور بود

میرزا ظهیرالدّین ابراهیم اصفهانی

میرزا ظهیرالدّین ابراهیم اصفهانی (درگذشتهٔ ۹۸۹ قمری/۹۶۰ خورشیدی) از خوشنویسان و ادیبان سده دهم هجری و معاصر با شاه تهماسب یکم صفوی است. میرزا ابراهیم فرزند میرزا شاه حسین اصفهانی «وکیل نفس نفیس همایون» شاه اسماعیل یکم است. مهمترین اثر او واژه‌نامه‌ای فارسی مشهور به فرهنگ میرزا ابراهیم است که تألیف آن را به سال ۹۸۶ قمری/۹۵۷ خورشیدی به پایان برده است. وی خوشنویسی چیره‌دست نیز بوده است.

میرزا ابراهیم مردی سخاوتمند، صاحب همّت، قلندر روش و درویش منش بوده است. آن چه دست مکنتش بدان می رسید، در طبق اخلاص می نهاده و خانه‌اش محلّ رفت و آمد ظرفا، شعرا و مردم اهل بوده است. گاهی بزرگانه در کمال تنعّم می گذرانیده و گاهی ایّام هفته را به نان جوی قناعت می کرده و در همه حال شکرگزار بوده است، بسیار شوخ طبع و اهل صحبت و نزد همه عزیز بوده است. در شعر فهمی و تتبع لغات فرس دعوی انفراد می کرده و کتابش (فرهنگ میرزا ابراهیم) در زمان حیاتش در عراق [عجم] شایع بوده است. 

میرزاابراهیم در سال ۹۸۹ قمری درگذشته است چنانکه در خلاصةالاشعار آمده است: «از جمله افادات طبع آن جناب رساله‌ای است که در لغت فرس و غیر آن تألیف نموده و اکثر لغات متداوله که در اشعار قدما و فصحا دیده می شود در آن جا درج فرموده و معانی آن را بعضی به تتبّع تمام و برخی را به تصرّف طبع و قرینه مقام، معانی مناسب پیدا کرده و به عبارت فارسی مترجم ساخته، وفاتش در شهور سنه تسع و ثمانین و تسعمائه دست داد.»

*منابع

۱. سیّد محمّدعلی داعی الاسلام، فرهنگ نظام، ج ۵، ص ۱۵ دیباچه (یه).

۲. تقی الدّین کاشانی، خلاصة الاشعار، به نقل از فهرست کتب خطّی کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی، مشهد، انتشارات کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی، 1372، ج 13، ص 65.

 

نقد اخلاق و روحیات مردم ژاپن

 

سختکوشی، نظم، صرفه‌جویی و پاکیزگی ژاپنی‌ها در جهان زبانزد است. خیلی از اوقات شنیده‌ایم که مردم ژاپن به عنوان الگو به ما معرفی شده‌اند و اینکه چه خصلت‌های نیکی دارند. اما هیچگاه به خصلت‌های منفی این مردم پرداخته نشده است. در جایی۴۰نکته درباره مردم ژاپن خواندم؛ برخی از این نکات بسیار خوب ولی بسیارشان ناپسند است.در این مطلب، ضمن احترام به مردم ژاپن با همه خوبی‌هایشان، به صفات منفی آنان و توضیح برخی مسائل پرداخته‌ام تا به اشتباه آنان را در همه چیز الگوی خود ندانیم و خوشبخت فرضشان نکنیم...

متن کامل را در ادامه نوشته بخوانید:

 

ادامه نوشته

ترجمه کتاب عقل و جهل اصول کافی

کتاب عقل و جهل سرآغاز کتاب گرانسنگ اصول کافی است. این موضوع به قادری مهم بوده است که کلینی رازی این بخش از احادیث را در ابتدای کتاب خود آورده و ملاصدرا بر این بخش از اصول کافی، شرحی نوشته است. در کتاب عقل و جهل، ۳۴ حدیث از معصومان آمده است. خواندن این احادیث را به همگان توصیه می‌کنم. ترجمه و شرح مختصر فارسی کتاب عقل و جهل به قلم سید جواد مصطفوی در ادامه نوشته آمده است:

 

ادامه نوشته

ترجمه تاریخ یمینی

ترجمهٔ تاریخ یمینی، ترجمهٔ فارسی کتاب تاریخ یمینی است که توسط ابوالشرف ناصح بن ظفر جرفادقانی (گلپایگانی) در اوایل سدهٔ هفتم هجری صورت گرفته است. نثر این ترجمه، مصنوع و متکلف و پر از واژگان و اشعار عربی است. تاریخ یمینی یا تاریخ عتبی کتابی تاریخی به عربی درباره ابومنصور ناصرالدین سبکتگین و محمود غزنوی و اوضاع ایران تا اوایل سده ۵ق، نوشته ابونصر محمدبن عبدالجبار عتبی است.در سده ۷ق، ابوالشرف ناصح جرفادقانی شرحی بر کتاب نوشت و همزمان نیز کتاب به فارسی هم ترجمه شد که به ترجمه تاریخ یمینی نامدار است...

ادامه نوشته

عالم‌آرای نادری

کتاب عالم آرای نادری نوشتهٔ محمدکاظم مروی است. این کتاب دربارهٔ زندگانی نادر شاه افشار و تاریخ ایران از اواخر دورهٔ صفوی تا مرگ نادر (۱۱۲۶ خورشیدی/۱۱۶۰ قمری) است. عالم‌آرای نادری کتابی نسبتا مفصل و به زبان ساده و عامیانه است و اشتباههای لغوی و معنایی در آن به چشم می‌خورد چرا که مؤلف آن از سوادی در حد عادی برخوردار بوده است اما در عین حال به فرهنگ و دانش عشق می‌ورزیده است و نگارش این کتاب از سوی او مؤید همین نکنه است. در کتاب اشعاری از نویسنده وجود دارد که سطح پایین است...

ادامه نوشته

عالم‌آرای شاه اسماعیل

عالم آرای شاه اسماعیل کتابی دربارهٔ روی کار آمدن شاه اسماعیل یکم و شرح جنگها و دلاوری اوست و در آن به اختصار نسب شاه اسماعیل از شیخ صفی و سلسلهٔ خوانین ترکستان و سلاطین تیموری و عثمانی نیز اشاره شده است.این کتاب به صورت عوامانه و نقالانه نگاشته شده است و اشتباههای نگارشی و دستوری در آن نسبتاً فراوان است و از دقت تاریخی برخوردار نیست و سال وقوع رویدادها در آن نیامده است. نویسندهٔ کتاب مشخص نیست .نام کتاب دقیقاً مشخص نیست ولی مشخص است که در سال ۱۰۵۴ خورشیدی/۱۰۸۶ قمری (دهمین سال پادشاهی شاه سلیمان) تألیف شده است...

 

ادامه نوشته

علی‌نامه

علی‌نامه منظومه‌ای حماسی و شیعی به زبان فارسی است که به سبک شاهنامه فردوسی درباره علی در جنگ‌های صدر اسلام به نظم درآمده‌است و تنها نسخه خطی آن در کتابخانه موزه قونیه (ترکیه) نگهداری می‌شود. این منظومه کهن‌ترین اثر حماسی شیعه محسوب می‌گردد و در آن وجه تاریخی بر حماسی غلبه دارد. سرایندهٔ این منظومه یک ایرانی شیعه گمنام به نام دانشی (ربیع) طوسی است که این اثر را در بحر متقارب در اواخر قرن پنجم هجری (۴۸۲ (قمری)/۴۶۸ خورشیدی) سروده‌است...

ادامه نوشته

تذکرةالملوک

تذکرة الملوک از کتابهای بسیار گرانبهای تاریخی دربارهٔ عصر صفویان است که در آن همهٔ مشاغل و مناصب حکومتی از وزیراعظم و ملاباشی و صدرعامه و خاصه تا قاپوچیان و فراشان و مشعلداران و مهرداران و غیره را با دقت نام برده‌است و وظایف و جایگاه و حقوقو آنان را شرح داده‌است. و از این لحاظ در میان تمام کتابهای تاریخی ایران، کم‌نظیر است. در حقیقت این کتاب ساختار اداری و اجتماعی ایران در دورهٔ صفوی را تشریح کرده‌است.تذکرة الملوک نوشتهٔ میرزا سمیعا است که شاید همان امیر محمد سمیع کارخانه آقاسی گنجعلی خانی باشد که نامش در رستم‌التواریخ آمده‌است. این کتاب توسط انتشارات امیرکبیر در سال ۱۳۶۸ به چاپ رسیده‌است...

متن کامل را در ادامه نوشته بخوانید:

ادامه نوشته

نسخه‌های خطی تاریخ بیهقی

از کتاب تاریخ بیهقی (متعلق به سدهٔ پنجم هجری) نسخه‌های خطی فراوانی در ایران، هندوستان، افغانستان، پاکستان، ترکیه و کشورهای اروپایی وجود دارد. اما در میان این نسخه‌های فراوان حتی یک نسخهٔ معتبر و بسیار قدیمی که قابل اعتماد و استناد باشد وجود ندارد...

ادامه نوشته

جوامع‌الجامع

تفسیر جوامع الجامع اثر امین الاسلام ابوعلی فضل بن حسن طبرِسی (۵۳۲-۴۵۴ خورشیدی/۵۴۸-۴۶۸ قمری) دانشمند و فقیه شیعه ایرانی است که کتاب‌هایی دربارهٔ علوم دینی عصر خود تألیف کرده است. جوامع الجامع سومین تفسیر شیخ طبرسی است که در آن، دو تفسیر دیگر خود یعنی مجمع البیان و الکافی الشافی را که تلخیصی از کتاب کشاف علامه زمخشری (متوفی ۵۲۲ خ./۵۳۸ق.) است و پس از مجمع البیان و پیش از جوامع الجامع تألیف گردیده، را جمع کرده است.

از ویژگی‌های این کتاب، اختصار و حذف مطالب زائد است که البته گاهی باعث اخلال در معنی یا لفظ شده است. تفسیر جوامع الجامع از گذشته به عنوان تفسیری مفید و مختصر در حوزه‌های علمیه تدریس می‌شده است و اکنون نیز از کتابهای حوزه است.

*منابع

    طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر جوامع الجامع (به عربی)، ترجمهٔ فارسی از احمد امیری شادمهری، نشر آستان قدس رضوی، ۱۳۸۶.

خلاصةالتواریخ

خلاصة التواریخ کتابی دربارهٔ تاریخ دورهٔ صفویه از روزگار شیخ صفی الدین اردبیلی (نیمهٔ اول سده ۸ هجری قمری) تا نخستین سال‌های پادشاهی شاه عباس یکم (اواخر سده ۱۰ ه.ق.) است ولی عمده مطالب درباره دوره پادشاهی شاه تهماسب یکم است. مؤلف این کتاب تاریخی قاضی احمد قمی (قاضی احمد بن شرف‌الدین حسین حسینی منشی قمی) مورخ سده دهم خورشیدی است. مؤلف در سال ۹۲۵ خورشیدی در قم به دنیا آمده است و آخرین تاریخی که از او خبری هست، مربوط به سال ۹۸۵ خ. می‌شود.

موضوع خلاصة التواریخ، رخدادهای سال‌های سده هشتم تا اواخر سده دهم هجری قمری در ایران است. وقایع مربوط به مشایخ صفویه به اختصار بیان شده است، ولی از هنگام تشکیل حکومت صفوی وقایع بیشتر با شرح و بسط آمده است. از ویژگی‌های این کتاب اشاره‌های بسیار به شاعران و هنرمندان و ذکر آثار و اشعار آنان است که این کتاب را از سایر کتاب‌های تاریخی متمایز کرده است.

احمد منشی قمی ادعا کرده است که تاریخ عالم را از هبوط آدم تا زمان خود (یعنی روزگار صفویه) در ۵ جلد نوشته است، ولی در هر صورت فقط جلد پنجم آن یعنی تاریخ صفویان موجود است. خلاصة التواریخ توسط احسان اشراقی تصحیح شده است و در دو جلد به چاپ رسیده است. جلد اول وقایع مربوط به زمان شیخ صفی تا مرگ شاه تهماسب یکم را بیان می‌کند و جلد دوم وقایع زمان شاه اسماعیل دوم تا اوایل حکومت شاه عباس یکم (۹۹۹ قمری) را به شرح آورده است.

*منابع

قاضی احمد قمی، خلاصة التواریخ (۲ جلد، تاریخ صفویه از شیخ صفی تا اوایل شاه عباس یکم)، به تصحیح احسان اشراقی.

نوایی، عبدالحسین، متون تاریخی به زبان فارسی، سازمان سمت، ۱۳۷۵.

زراتشت‌نامه

زراتشت نامه منظومه‌ای با موضوع حماسه دینی زردشت پیامبر است. این مثنوی به بحر متقارب متضمن و دارای حدود ۱۵۰۰ بیت است. موضوع آن شرح زندگانی زردشت پیامبر بنابر روایات قدیمی زرتشتیان است. این مثنوی از کهنترین منظومه‌های حماسی دینی به زبان پارسی است.

سرایندهٔ زراتشت نامه، بدون تردید کاووس‌کی یا کیکاووس رازی پسر کیخسرو و از شاعران گمنام زرتشتی است که در ری زندگی می‌کرده است و ظاهراً در اوایل سده هفتم هجری قمری، این منظومه را سروده است. این منظومه را بسیاری به اشتباه به زرتشت بهرام پژدو نسبت داده‌اند، که این موضوع اشتباه است. زبان کیکاووس رازی در این اثر بیشتر به سبک خراسانی شباهت دارد تا سبک معمول عصر وی (سبک عراقی) و زبان وی همان شیوه عمومی حماسه‌سرایان ایرانی است...

ادامه نوشته

نثر فارسی

نثر فارسی هر نوشتهٔ منثور و غیر منظومی است که به زبان فارسی نگاشته شده است یعنی اشعار و نوشته‌های دارای وزن و آهنگ جزو نثر نیستند. بیشتر آثار نثر فارسی مربوط به دورهٔ سوم این زبان یعنی فارسی دری (نو) است که پس از اسلام به این شکل درآمده است.

نثر فارسی را از لحاظ تاریخی به سه دورهٔ تکوین، فارسی درسی، و اخیر تقسیم می‌توان کرد. دورهٔ نخست از قدیم‌ترین دوران تا پس از حملهٔ مغول را شامل می‌شود. دورهٔ فارسی درسی شامل دورهٔ پس از مغول تا اواسط قاجار می‌شود و دورهٔ اخیر از آن زمان باز به این سو را در بر می‌گیرد.این دوره‌ها را خود به زیردوره‌های گوناگون تقسیم توان کرد و سبک‌های مختلف نثر را در هر دوره بر می‌توان شمرد.

رابطه میان رودکی و ابوالفضل بلعمی

رودکی (پدر شعر فارسی) و ابوالفضل بلعمی (از خاندان بلعمی و وزیر سامانیان) به یکدیگر علاقهٔ بسیار داشته‌اند، چنانکه ابوالفضل بلعمی گفته است «در عرب و عجم، رودکی را نظیری نیست». در مقابل رودکی نیز بلعمی بزرگ را مدح بسیار گفته است و صله دریافت می‌کرده است. 

گویا این بیت را رودکی در مدح خواجه بلعمی گفته است:

چه فضل میرابوالفضل بر همه ملکان             

چه فضل گوهر و یاقوت بر نبهره پشیز...

ادامه نوشته

کتاب گاهشماری در تاریخ

کتاب گاهشماری در تاریخ نوشتهٔ ابوالفضل نبئی دربارهٔ شکلگیری تقویمها، بازه‌های زمانی، انواع گاهشماری‌ها قدیم و جدید جهان و توضیح روند شکلگیری و تغییر آنها تا روزگار کنونی است. گاه‌شماری در این کتاب به معنا و مفهوم تقویم، نقش مبدأ در گاهشماری، بررسی واحدهای زمان‌سنجی (مانند شبانه‌روز، هفته، ماه، سال، دهه، سده، هزاره) و توضیح و تشریح تاریخ گاهشماری‌های اسکندری، بخت‌النصری، ترکی یا دوازده‌حیوانی، رومی یا ژولیانی، مسیحی یا میلادی، ایرانی، یزدگردی، هجری خورشیدی و قمری، قبطی، هندو، یونانی و عبری پرداخته است. همچنین اصول و روشهای تطبیق تقویمها و روش استخراج آنها به همراه جداول تطبیق سالهای شمسی با قمری و میلادی نیز آمده است...

ادامه نوشته

فرهنگ تاجیکستان

فرهنگ تاجیکستان فرهنگی چند هزار ساله و غنی است. تاجیکستان کشوری فارسی‌زبان، مسلمان و واقع در فرارود و آسیای میانه است که این موارد یعنی دین اسلام، زبان فارسی و تاریخ پر فراز و نشیب فرارود شالوده‌های فرهنگی تاجیکستان را تشکیل داده‌اند. تاجیکستان رسوم و آداب محلی بسیاری دارد که برخی از آنها مانند نوروز در میان کشورهای منطقه نیز موجود است.

به دلیل کمتر توسعه‌یافتگی و تأثیرپذیری کم تاجیکستان از فرهنگ غربی، این کشور بسیاری از رسوم و ویژگی‌های فرهنگی خاص خود را حفظ کرده است. که از جملهٔ آنها پوشاک مردم تاجیک است. قصه‌خوانی، توجه به آداب نیاکان، غذاهای محلی و هنرهای نمایشی از دیگر ویژگی‌های فرهنگی تاجیکستان است. در حقیقت تاجیکستان ویژگی‌های فرهنگی باستان و ناب خود را هنوز حفظ کرده است و یکسانی این فرهنگ با فرهنگ ایران اهمیتش را برای ما دوچندان کرده است.

 

عالم‌آرای امینی

کتاب عالم آرای امینی دربارهٔ تاریخ حکمرانی آق‌قویونلوها و ظهور صفویان و شاه اسماعیل یکم است. نویسندهٔ کتاب فضل‌الله بن روزبهان خنجی اصفهانی است. از ویژگی‌های کتاب تمجید از آق‌قویونلوها و نکوهش مغرضانه صفویان است.

مؤلف، تاریخ عالم‌آرای امینی را به دستور یعقوب بیگ آق‏‌قویونلو فرزند اوزون حسن تا زمان مرگ سلطان‏ یعقوب نوشته و در مقدمهٔ آن مسئله‏ خلافت پیامبر اسلام را مطرح کرده است. ذکر وقایع و حوادث در این کتاب‏ یا چشم دید مؤلف است و یا شنیده‌هایی از ناقلان معتمد است.

تاریخ عالم‌آرای امینی از منابع مهم تاریخی و ادبی زبان فارسی بوده و نویسنده به عنوان وقایع نگار دربار سلطان‏ یعقوب در این اثر رویدادهای دوران انحطاط تیموریان هرات و ظهور صفویان را به رشته‏ تحریر کشیده است، بسیاری از فعالیت‏های سیاسی و اجتماعی شیخ حیدر، پدر شاه اسماعیل و شیخ جنید را برای کسب قدرت بیان کرده است. همچنین این اثر راهنمای ارزشمندی برای شناخت طبقات اجتماعی، مناصب و مشاغل دیوانی و اقوام آن روزگار به ‏شمار می‌‏آید. این کتاب به تصحیح محمداکبر عشیق به چاپ رسیده است.